မိတ္ေဆြ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မေန႕က ေဆြးေႏြးခဲ႔တဲ့ “အိပ္မက္” . . (၁)ရဲ႕ အဆက္ အိပ္မက္ . . (၂) ကို ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြး ၾကရေအာင္လား။
.
အိပ္မက္ဟာ လူသားေတြနဲ႔ နာမ္ေလာကက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ဆက္သြယ္လို႕ရတဲ႔ ေနရာတစ္ခုျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႔ ကိစၥကို ေဆြးေႏြး ခ်င္ပါတယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒီလို အေတြ႕အႀကံဳမ်ဳိး ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဘာလဲ ဆိုေတာ့ “ကြယ္လြန္သြားၿပီးတဲ႔” အဖိုးအဖြား၊ အမိ, အဘ ေဆြမ်ဳိးေတြ ကိုယ့္ထံမွာ လာၿပီး ေနခ်င္တယ္လုိ႕ အိပ္မက္ေပးၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ကိုယ္၀န္ရွိ လာတာမ်ဳိး တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ႀကံဳဘူးၾကပါလိမ့္မယ္။
.
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒုတိယ သမီးျဖစ္သူကို မေမြးခင္မွာ ဒီလို အေတြ႕အႀကံဳ ရွိခဲ႔ဘူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အလြန္ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးျဖစ္သူရဲ႕ မိခင္ ျဖစ္သူဟာ “အဆုတ္ကင္ဆာ” နဲ႕ ကြယ္လြန္သြားၿပီး လ, အနည္းငယ္အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိခင္ဟာ အိမ္ကိုေရာက္လာၿပီး “သူ” ဒီအိမ္မွာ ေနခ်င္ေၾကာင္း ၊ ေနလို႕ ရမလား ဆိုၿပီး ေမးပါတယ္။
မိတ္ေဆြ ၊ “အိပ္မက္” ဆိုတာကို ဘယ္လုိ နားလည္ပါသလဲ ? ဘယ္လုိ ထင္ျမင္ယူဆပါသလဲ ? ၊ ယေန႔ ဒီဘာသာရပ္ ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆြးေႏြး ၾကည့္ၾကရေအာင္။
.
တစ္ေန႕တာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ ၿပီးဆံုးတဲ႔ အခါ လူေတြဟာ “အနားယူဖို႕” အိပ္စက္ၾကရပါတယ္။ ဒါဟာ တမင္တကာ လုပ္ယူစရာမလိုတဲ႔ “သဘာ၀ျဖစ္စဥ္” တစ္ခုပါ။ သဘာ၀ တရားႀကီးဟာ “ေန႕” နဲ႕ “ည” ဆိုၿပီး ဖန္တီးေပးထားၿပီး ေန႕ဘက္မွာ ၀မ္းစာရွာဖုိ႕ ၊ ညဖက္မွာ အနားယူဖို႕ ဖန္တီးေပးထားပါတယ္။ ေန႕ဘက္မွာ အိပ္စက္ၿပီး ညဘက္မွာ ၀မ္းစာရွာတဲ႔ သတၱ၀ါ အနည္းငယ္ လည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ “လူသား” အပါအ၀င္ သတၱ၀ါ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ “ည” ဆိုတာ အိပ္စက္ အနားယူ ဖုိ႕ပါ။
.
ဒီေနရာမွာ ညဖက္ကိုေရာက္ရင္ လူကသာ အိပ္စက္ျခင္းနဲ႕ အနားယူလိုက္ေပမယ့္ “စိတ္” ကေတာ့ အနားမယူပါဘူး။ အိပ္စက္ေနျခင္းမွာ “အိပ္မက္” ဆိုတဲ႔ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုနဲ႕ “စိတ္” ဟာ ဆက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ “ဗုဒၶဒႆန” မွာေတာ့ ဒီ စိတ္ကို “ဘ၀င္စိတ္” လို႕ ေခၚပါတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္မွာ ျဖစ္တဲ႔ စိတ္ပါ။
.
“အိပ္မက္”ဟာ လူသားတိုင္းနဲ႕ မကင္းႏိုင္တဲ႔ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေပမယ့္ ယေန႕အခ်ိန္အထိ “အိပ္မက္” အေၾကာင္းကို ဘယ္ပညာရွင္၊ ဘယ္ဘာသာရပ္ကမွ “ဘာလဲဆိုတာ” ကို အတိအက် မေျပာႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ ယေန႕အခ်ိန္အထိ ေလ့လာဆဲ ၊ စူးစမ္းဆဲ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ အေျဖရွာလို႕ မရတဲ႔ ပေဟဠိတစ္ပုဒ္လို ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။
အခုရက္မွာ ေဆာင္းပါးအသစ္လည္း ေရးခ်င္စိတ္မရွိ၊ ေဗဒင္ေမးထားတာ ေတြလည္း ေဟာခ်င္စိတ္မရွိျဖစ္ေနၿပီး ကိုယ့္၀က္ဆိုဒ္ ကို ေတာင္မွ ျပန္မၾကည့္ခ်င္ေအာင္ စိတ္က မ၀င္စားဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာ ဒီေန႕ထုတ္ 7day News ဂ်ာနယ္ကို ေကာက္ၾကည့္ၿပီး ဟိုလွန္၊ ဒီလွန္ လွန္ေနရင္းက ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကုိ ေတြ႕လို႕ စိတ္၀င္စားၿပီး ဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရင္း ကိုယ့္ရဲ႕ အျဖစ္နဲ႕ တူလြန္းလို႕ ေဆာင္းပါးတစ္ခု ေကာက္ေရးခ်င္တဲ့စိတ္ ေပၚလာလို႕ ခ်က္ျခင္း ေကာက္ေရးၿပီး တင္ေပး လိုက္ပါတယ္။
ဒီေန႕ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ေဆာင္းပါးနာမည္က “ဘုရားေပးတဲ့ အသက္” တဲ႕။ ျဖစ္ရပ္ကေလးကေတာ့ “ခ်င္းတြင္းျမစ္အတြင္း မံုရြာ နဲ႕ ဟုမၼလင္း” ကူးတို႕ေရယာဥ္တိမ္းေမွာက္ၿပီး လူ႕အသက္ (၂၀-၃၀)ေလာက္ တိမ္းပါးခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မွာ မေသဘဲ လြတ္ေျမာက္ လာသူတစ္ဦးရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ အေတြ႕အႀကံဳကို ေရးသားထားတာပါ။ ဒီ စက္ေလွ တိမ္းေမွာက္မႈမွာ ေရလံုး၀ မကူး တတ္ေပမယ့္ ဘုရားရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ (သံဗုေဒၶဂုဏ္ေတာ္) ေၾကာင့္ အသက္ေဘးက လြတ္ေျမာက္လာသူ “ကိုေအာင္ေနလင္း” ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳကို ေရးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေရထဲမွာ ျမဳတ္သြားလိုက္ ၊ ျပန္ေပၚလာလိုက္ ျဖစ္ေနရင္း ေရေစာင့္နတ္၊ ေျမေစာင့္ နတ္ေတြကို အကူအညီေတာင္းၿပီး “သံဗုေဒၶ” ဂုဏ္ေတာ္ႀကီးကို အဆက္မျပတ္ရြတ္ေနရာက ေရထဲက ျပန္အေပၚ မွာ ပလပ္စတစ္ပံုးႀကီးတစ္ပံုးက ေခါင္းေပၚအတည့္ေရာက္လာၿပီး ဒါကို ဖက္တြယ္လိုက္လို႕ အသက္ေဘးက လြတ္လာတဲ့ အေၾကာင္းကို ဖတ္မိေတာ့ ကိုယ့္ အျဖစ္အပ်က္နဲ႕ တူလြန္းလွေလျခင္း ဆိုၿပီးဒီေဆာင္းပါးေလးကို ေကာက္ေရး လိုက္ပါတယ္။







